Muziek

Eentje uit de oude doos, zeker de moeite waard.

Uit het dagblad van 't noorden, column van Daniël Lohues.

Een doorsnee dag. De koffie smaakte net zoals anders. Het nieuws was ook niet spectaculair. Ja, tuurlijk gebeurde er genoeg in de wereld waarvan je heel erg boos of verdrietig zou kunnen, of moeten worden. Maar het raakte mij die dag niet. Ik maakte mij niet eens druk om mijn nonchalante gevoel. In de verte blaften twee hondjes, net zoals ze altijd doen. Zelfs de twee duiven kwamen naar precies dezelfde boom, op exact hetzelfde tijdstip als anders. Saai. Even zappen dan maar. Geen enkel programma kon mij boeien. Ik keek naar buiten terwijl ik doorzapte. Opeens hoorde ik een jongenskoor op tv. Ongecontroleerd hapte ik diep naar adem. Ik kneep mijn ogen dicht. Tranen probeerden zich naar buiten dringen. Ave Verum corpus van Mozart dreef de vlakke, nonchalante smeerlaag in mijn kop weg, als een druppel superafwasmiddel in een afwasteiltje waarin een spekpan ligt te weken.
Opeens stonden al mijn gevoelsharen weer overeind. Een enorm luik in mijn kop werd opengetrokken en ik zag in een flits beelden van mezelf als misdienaar. Ik zag het lieve gezicht van Moeder Maria en m'n oma voor me. Ik rook opeens de zelfgemaakte groentesoep met veel maggiplant van mijn andere oma, zo maar uit het niets.
Dat is toch wel een van de wonderen van muziek. Muziek is overal. Voor iedereen wat. In de wieg hoor je al speeldoosjes lieve, zoete melodieën spelen. Op weg naar het graf speelt er muziek als troost. En daar tussenin is een leven vol muziek. Om de feestvreugde te verhogen. Om de diepgang te verdiepen. Om het werk dragelijk te maken. Of als bekroning op verbroedering. Muziek haalt de scherpe kantjes van het leven af, maar is tegelijk een wondermiddel tegen vervlakking. Muziek is het laatste grote geheim.