Muziek

Eentje uit de oude doos, zeker de moeite waard.

Uit het dagblad van 't noorden, column van Daniël Lohues.

Een doorsnee dag. De koffie smaakte net zoals anders. Het nieuws was ook niet spectaculair. Ja, tuurlijk gebeurde er genoeg in de wereld waarvan je heel erg boos of verdrietig zou kunnen, of moeten worden. Maar het raakte mij die dag niet. Ik maakte mij niet eens druk om mijn nonchalante gevoel. In de verte blaften twee hondjes, net zoals ze altijd doen. Zelfs de twee duiven kwamen naar precies dezelfde boom, op exact hetzelfde tijdstip als anders. Saai. Even zappen dan maar. Geen enkel programma kon mij boeien. Ik keek naar buiten terwijl ik doorzapte. Opeens hoorde ik een jongenskoor op tv. Ongecontroleerd hapte ik diep naar adem. Ik kneep mijn ogen dicht. Tranen probeerden zich naar buiten dringen. Ave Verum corpus van Mozart dreef de vlakke, nonchalante smeerlaag in mijn kop weg, als een druppel superafwasmiddel in een afwasteiltje waarin een spekpan ligt te weken.
Opeens stonden al mijn gevoelsharen weer overeind. Een enorm luik in mijn kop werd opengetrokken en ik zag in een flits beelden van mezelf als misdienaar. Ik zag het lieve gezicht van Moeder Maria en m'n oma voor me. Ik rook opeens de zelfgemaakte groentesoep met veel maggiplant van mijn andere oma, zo maar uit het niets.
Dat is toch wel een van de wonderen van muziek. Muziek is overal. Voor iedereen wat. In de wieg hoor je al speeldoosjes lieve, zoete melodieën spelen. Op weg naar het graf speelt er muziek als troost. En daar tussenin is een leven vol muziek. Om de feestvreugde te verhogen. Om de diepgang te verdiepen. Om het werk dragelijk te maken. Of als bekroning op verbroedering. Muziek haalt de scherpe kantjes van het leven af, maar is tegelijk een wondermiddel tegen vervlakking. Muziek is het laatste grote geheim.

Maar val ons niet lastig...

Wat ik altijd bijzonder vreemd vind wanneer ik een concert bezoek is het gehalte mensen dat van alles doet wat weinig te maken heeft met het luisteren naar muziek. Neem als voorbeeld de vrolijk kletsende vrouwen, de mannen die continu bier drinken en op en neer lopen naar de bar, de meisjes van 18 die menen 500 foto’s te moeten maken en de eeuwige sms’er.

In mijn ogen is dit toch wel vreemd. Ten eerste betaal je voor een kaartje om naar muziek te luisteren. Ten tweede ben je anderen tot last die wel luisteren naar de muziek.

Over het algemeen is de kletsende vrouw als volgt te omschrijven: Net té netjes gekleed, vaak continu aan het drinken en naar alles en iedereen kijken behalve naar de uitvoerende artiest. Te omschrijven als: “Mijn vriend vindt dit leuk dus ik ga maar mee, maar eigenlijk wou ik veel liever naar de fitness”.

Dan het 18 jarige meisje dat continu foto’s maakt. Te herkennen aan de ‘zie mij alternatief en kunstzinnig zijn’ houding. Super hip gekleed en natuurlijk all-stars aan. Loopt de hele avond voor het podium langs en gaat daarnaast ook regelmatig met ’t vriendje op de foto, die natuurlijk ook mee is. Lachen, armen om elkaar heen, foto toestel ervoor en FLITS. En daar sta ik altijd net achter.

Dan de bierdrinkende mannen. Dat zal wel het van oudsher aanwezige neanderthaler instinct zijn. Zie ons bier drinken, stoer zijn, vrouwen, hier op aan! Te herkennen aan een blouse, spijkerbroek en een nette schoen. Vaak hebben ze wat langer haar wat netjes gekamd is. Een studentenlook dus.

En de mensen die altijd met hun mobieltje bezig zijn, over het algemeen is dit een combinatie van de bovenstaande types.

Maar dan nog het aparte aan de bovenstaande types, ze komen allemaal voor tijdens concerten. Maar wat doen ze daar vraag ik me af. Geloof me, er iets niets hinderlijker dan continu afgeleid te worden.. Het aparte van dit bovenstaande is dat al deze mensen wel betaald hebben voor een kaartje. Als je dan toch niet geïnteresseerd bent, ga fitnessen, foto’s bewerken op je hippe macbook, hyven of bier drinken in de kroeg en geef daar je geld aan uit. Maar val ons niet lastig..

Tindersticks

Gisteravond zijn alle verwachtingen waar geworden tijdens het concert van Tindersticks in de Oosterpoort, Groningen.

Begin dit jaar hebben we Tindersticks ook al gezien in de Vredenburg, Utrecht, wat ook geweldig was. Het kon eigenlijk niet mooier. Dat was het ook niet, het was eigenlijk net zo mooi.

Voor wie de band Tindersticks geheel onbekend is, klik hier. Ik ken ze nu denk ik een jaar, vanzelfsprekend via Henk lucas, die mij het tipte. Ik moet toch toegeven, in het begin ging het lastig, ik kwam nooit echt lekker in de muziek van de Tindersticks. Totdat er een nieuwe plaat kwam en een tour werd aangekondigd. Ik ging dus, logisch, The Hungry Saw, luisteren. Toch wel heel erg mooi. Toen bekend werd dat ze op een erg gunstige dag in de Vredenburg kwamen was het ook al snel rond, Henk lucas en ik gingen heen. Ondertussen kon ik The Hungry Saw wel dromen, het oudere werk minder, maar die gok nam ik maar. Was ik even blij dat The Hungry Saw toen gewoon intergraal gespeeld werd. Briljant!!

Nu, in december, kende ik bijna alles van de Tindersticks. Niet alles uit m'n hoofd, maar wel zo goed dat ik van het hele concert gisteravond maar twee nummers niet kende (en dat waren twee nogal aparte nummers van de 1e cd's).

Ik was ook nu weer erg blij dat van de laatste cd, The Hungry Saw, veel gespeeld werd. Alle nummers, op één na (The organist entertains werd niet gespeeld) kwamen voorbij.

Net zoals in de Vredenburg was de band weer uitgebreid met blazers en een strijker. De violisten die er in de Vredenburg wel waren ontbraken hier, ik miste ze verder niet zo erg. De aanvulling van trompet, saxofoon en cello was perfect. Die instrumenten geven de muziek zoveel extra dimensie. De cello voor de melancholieke nummers, de blaas instrumenten om alles uit de kast te gooien of om juist heel intiem een melodie te versterken.

Verder was de band strak, Stuart Staples erg goed bij stem, het geluid perfect in balans en het publiek rustig. Voorprogramma Murder was ook erg aangenaam, ik kende hun cd al erg goed en dat maakte het toch weer een stuk makkelijker, zoals altijd het geval.

Kortom, een geweldige avond. Ik heb de live cd ook gekocht, de nieuwe nummers worden er allemaal gespeeld, de kwaliteit is goed en de bezetting van de band is hetzelfde als in de Vredenburg destijds. Geweldig!!

Ik wil nog wel een keertje.

Het tijdperk van de mp3

Vorige week woensdag was ik bij een hi-fi winkel om m'n versterker te laten checken. De volumeregelaar was niet helemaal goed. Afijn, tijdens het repareren mocht ik naar fijne speakers luisteren. Terwijl de man mijn volumeknop aan het maken was vertelde hij honderduit over de huidige terreur: Mp3. Mensen gaan er in mee, denken ook dat een 192 kbit mp3 goed klinkt en meer van die dingen. Het is net een echte kok, die vind ook dat 'wij', de burger, geen echt vlees meer kennen. Hiermee zat deze audiofreak dus ook.. en hij heeft zo ontzettend gelijk. In de cd speler zat een fijne cd van Pink Floyd en ik moest weer toegeven aan mijzelf dat een cd zoveel beter is. Ja, ik weet het wel, maar ik heb van Pink Floyd niets origineel. Eigenlijk zou ik Darkside of the moon hier gewoon in de kast hebben moeten staan, maar je weet wel hoe dat gaat. 'Even downloaden', het gaat zo gemakkelijk.

Een tijd geleden kocht ik een kwalitatief goed setje speakers en versterker. Toen ging ik nog beter horen hoe muziek in elkaar steekt. Toen viel de mp3 voor mij ook helemaal door de mand. Ik had al vrij lang Radiohead aanstaan in iTunes. Nou heb ik wel een goede externe geluidskaart en waren de mp3tjes wel op 192 kbit, toch schrok ik me toch weer een ongeluk toen ik 'Hail to the thief' van Radiohead in de cd speler stopte. Wat een diepgang, wat een heldere, open sound!
Mijn besluit lag vast: Geen mp3tjes meer luisteren en vanaf nu elke maand verplicht één of meer cd's kopen.

Een paar weken verder, ik luister nog steeds mp3tjes, de maandelijkse cd is er nog steeds niet... verrekte mp3 ook.