Ik ga verhuizen. En wel naar het volgende adres: http://vincent136.wordpress.com/
Je zult je wel afvragen waarom die beste jongen gaat verhuizen, nu zijn weblog een beetje op gang komt. Nou, dat zal ik je eens uitleggen. Blogger is heel erg beperkt kwa functies die ik nodig denk te hebben voor mijn weblog.
Blogger is erg duidelijk en overzichtelijk. Mensen met wat minder verstand van computers kunnen ook uit hun voeten met blogger. Nou heb ik net wat meer verstand van computers dan de gemiddelde internetter. Dus ik zou dan graag wat meer functies willen hebben. Statistieken over bezoekers. Welk artikel wordt het meest gelezen, wanneer gebeurd dat, enzovoort. Daarnaast biedt Wordpress tal van mogelijkheden die mij erg aanspreken en waarmee ik jullie niet ga vermoeien.
Ik ben wel van mijn blog gaan houden, dus het is niet echt heel erg tof. Maar omdat ik toch wel graag wil groeien en meer lezers wil trekken, ben ik beter uit bij Wordpress (denk ik).
Vanaf heden dus op http://vincent136.wordpress.com/. See you there! (ohja, deze blijft nog wel bestaan hoor. Maar er komen geen nieuwe dingen meer op).
thanks for reading my blog!
Greets Vincent
zondag 17 mei 2009
vrijdag 15 mei 2009
Ook Matthijs van Nieuwkerk is fan
Met Giel die je de hele tijd de hemel in prijst op de 3FM en Matthijs die je in DWDD wel ziet zitten kan het haast niet meer slecht aflopen. We hebben het dan ook over Miss Montreal/Sanne Hans.
Gisteravond was in de Jimmy Woo in Amsterdam de presentatie van de debuut cd van Miss Montreal. Veel mensen zien Sanne Hans als Miss Montreal. Dat is het echter niet. Miss Montreal is een super strakke, op elkaar ingespeelde band geworden.
Voor wie nog even zoiets heeft van: "Gut, wie is dat ook alweer?", heb ik hieronder even twee filmpjes:
De bekendheid kwam met de Slankie commercial. Een hitje volgde ook al snel.
Gisteravond dus de presentatie van de cd. Ik was er ook bij. Vanuit het hoge noorden afgereisd naar het centrum van Amsterdam. Leuke ervaring, dat Amsterdam. De Jimmy Woo, een of andere hippe club, was gevuld met een man of 100. Veel alternatieve lui. Wat mensen van TMF en Giel Beelen liep ook rond. De opening was door de eigenaar van 8Ball, het label waar Miss Montreal ondergebracht is. Dat deed hij leuk. Ik zal een stukje citeren:
"Ik hoorde van een vriend van me dat er gisteravond een tof meisje in DWDD was. Ze stotterde als een gek, maar kon prachtig zingen en gitaar spelen. Ik ging dus naar uitzendinggemist en checkte de aflevering. Inderdaad, ik was ook onder de indruk. Ik volgde haar een korte tijd en kwam tot de ontdekking dat Sanne met haar band veel potentie had. Een eerste gesprekje was zo geregeld en het daarop volgende platencontract was ook binnen een mum van tijd geregeld. En nu staan ze hier; een half jaar later. De 1e cd af, een hit gehad, in DWDD geweest, op diverse festivals gespeeld. Geweldig!"
De beste man kwam met een aangename verrassing: Mattijs van Nieuwkerk mocht de 1e cd uitreiken. Best tof. Ik vind hem wel een icoon. De presentator van DWDD, wat ik regelmatig zie. En dan opeens die stem en dat hoofd zo'n 3 meter voor je. Kicken..
Matthijs van Nieuwkerk deed het leuk hoor. Hij vertelde dat hij na de 1e keer dat Sanne bij hem in de uitzending was, hem een soort van 'opgewonden verlieftheid' overkwam: Hij vond haar performances geweldig. Hij was enthousiast over de cd. Sanne kwam gezellig naast hem staan en kreeg de 1e cd. Oh, wat waren ze trots met z'n allen...
Na het gepraat was het tijd om te spelen. Ging lekker, enthousiaste band, goed geluid(!). Maar wat lijken die liedjes allemaal op elkaar.. dat wist ik ook al wel, maar dat viel me ook al wel op. Kijk, het zijn wel leuke liedjes, maar ze blijven bij mij nog niet zo hangen. Komt misschien nog wel, als ik de cd heb gedownload. Kopen doe ik hem niet
Afijn, ik zag dus Giel Beelen ook rondsjokken. Het is voor je artikel natuurlijk tof om een BN'er te quoten. Dus ik, beetje improviserend, wat vragen gesteld. Leuk citaatje van Giel: "Het was wel wennen, iemannd naast je in de studio, normaal ben ik alleen. Maar ze deed het super. Als ze zo doorgaat, mag ze wel bij me komen in de studio."
Een domper was wel dat ze 20 minuten te laat begonnen. Ik moest de tram van 5 voor 10 hebben. De show duurde volgende de geluidsman 40 minuten. Ze begonen om 20 over 9. Dus ik heb een stuk moeten missen, maargoed, daar kon ik niets aan doen. Moet 'dat tuig' maar op tijd spelen :) (om even in de bewoording van Hans Teeuwen te praten). Tweede domper is dat mijn foto's bijna allemaal bewogen zijn. Volgende keer toch even de camera goed checken, aangezien ik niet vaak met dat ding werk. Hieronder alsnog een paar foto's
Gisteravond was in de Jimmy Woo in Amsterdam de presentatie van de debuut cd van Miss Montreal. Veel mensen zien Sanne Hans als Miss Montreal. Dat is het echter niet. Miss Montreal is een super strakke, op elkaar ingespeelde band geworden.
Voor wie nog even zoiets heeft van: "Gut, wie is dat ook alweer?", heb ik hieronder even twee filmpjes:
De bekendheid kwam met de Slankie commercial. Een hitje volgde ook al snel.
Gisteravond dus de presentatie van de cd. Ik was er ook bij. Vanuit het hoge noorden afgereisd naar het centrum van Amsterdam. Leuke ervaring, dat Amsterdam. De Jimmy Woo, een of andere hippe club, was gevuld met een man of 100. Veel alternatieve lui. Wat mensen van TMF en Giel Beelen liep ook rond. De opening was door de eigenaar van 8Ball, het label waar Miss Montreal ondergebracht is. Dat deed hij leuk. Ik zal een stukje citeren:
"Ik hoorde van een vriend van me dat er gisteravond een tof meisje in DWDD was. Ze stotterde als een gek, maar kon prachtig zingen en gitaar spelen. Ik ging dus naar uitzendinggemist en checkte de aflevering. Inderdaad, ik was ook onder de indruk. Ik volgde haar een korte tijd en kwam tot de ontdekking dat Sanne met haar band veel potentie had. Een eerste gesprekje was zo geregeld en het daarop volgende platencontract was ook binnen een mum van tijd geregeld. En nu staan ze hier; een half jaar later. De 1e cd af, een hit gehad, in DWDD geweest, op diverse festivals gespeeld. Geweldig!"
De beste man kwam met een aangename verrassing: Mattijs van Nieuwkerk mocht de 1e cd uitreiken. Best tof. Ik vind hem wel een icoon. De presentator van DWDD, wat ik regelmatig zie. En dan opeens die stem en dat hoofd zo'n 3 meter voor je. Kicken..
Matthijs van Nieuwkerk deed het leuk hoor. Hij vertelde dat hij na de 1e keer dat Sanne bij hem in de uitzending was, hem een soort van 'opgewonden verlieftheid' overkwam: Hij vond haar performances geweldig. Hij was enthousiast over de cd. Sanne kwam gezellig naast hem staan en kreeg de 1e cd. Oh, wat waren ze trots met z'n allen...
Na het gepraat was het tijd om te spelen. Ging lekker, enthousiaste band, goed geluid(!). Maar wat lijken die liedjes allemaal op elkaar.. dat wist ik ook al wel, maar dat viel me ook al wel op. Kijk, het zijn wel leuke liedjes, maar ze blijven bij mij nog niet zo hangen. Komt misschien nog wel, als ik de cd heb gedownload. Kopen doe ik hem niet
Afijn, ik zag dus Giel Beelen ook rondsjokken. Het is voor je artikel natuurlijk tof om een BN'er te quoten. Dus ik, beetje improviserend, wat vragen gesteld. Leuk citaatje van Giel: "Het was wel wennen, iemannd naast je in de studio, normaal ben ik alleen. Maar ze deed het super. Als ze zo doorgaat, mag ze wel bij me komen in de studio."
Een domper was wel dat ze 20 minuten te laat begonnen. Ik moest de tram van 5 voor 10 hebben. De show duurde volgende de geluidsman 40 minuten. Ze begonen om 20 over 9. Dus ik heb een stuk moeten missen, maargoed, daar kon ik niets aan doen. Moet 'dat tuig' maar op tijd spelen :) (om even in de bewoording van Hans Teeuwen te praten). Tweede domper is dat mijn foto's bijna allemaal bewogen zijn. Volgende keer toch even de camera goed checken, aangezien ik niet vaak met dat ding werk. Hieronder alsnog een paar foto's
woensdag 6 mei 2009
Bevrijdingsfestival 2009
Het Bevrijdingsfestival was voor mij echt een succes! Ik heb genoten van de muziek en de Razende Reporters. Ik zal het even uitleggen: Via school werd gevraagd of er mensen waren die de Razende Reporters wilden begeleiden.
Razende reporters zijn super enthousiaste kinderen uit groep 8. Ze mogen op het bevrijdingsfestival interviews afnemen, foto's maken van artiesten, verslagen tikken, backstage, enzovoort. En als hun begeleider mag je dus mee met de interviews, backstage, enzovoort. Zie ook hun website. Kortom, je komt dus overal waar anderen niet mogen komen. Meer daarover in het verslag!
Mijn dag begon al vroeg. om 06:00 uur ging de wekker. Om 07:08 ging de trein naar Zwolle. Ik was nog bij een kameraad in Emmen, dus dat scheelde. Op de fiets door de stromende regen naar de trein. Alles verliep volgens schema. Om 08:00 in Zwolle, met de bus naar het festivalterrein en me melden bij de medewerkers tent, waar ik kleding (een t-shirt en een vest) kreeg. Vervolgens naar de stand van de Razende Reporters, om me ook even keurig te melden. Terwijl ik daar liep, nog steeds in de regen, wenste ik dat ik andere schoenen had aangetrokken.
Afijn, de kids kwamen tegen 10:00 uur allemaal. De verdeling van de interviews was niet echt denderend. Wij moesten naar allemaal onbekend geneuzel. Van de 10 groepjes was er maar 1 groepje dat ook bandjes had voor het hoofdpodium. De rest moest het doen met een bandje dat overal goed voor was behalve de mainstage. Maaar.. toen kwam het goede nieuws dat er nog meer groepjes backstage mochten. Mijn twee kids, Sam en Laura, en ik dus ook.
Eigenlijk had ik van te voren maar één doel: Ilse DeLange interviewen. Ze is super tof, haar muziek is tof en haar band is ook tegek. Ilse stond niet tussen de geregelde interviews. "Ze had het nogal druk enzo". Gelukkig ben ik al journalist genoeg om daar door te prikken. Om een lang verhaal kort te maken: We zijn op de manager afgestapt, hebben een interview geregeld. Een radiomaker van RTV-Oost kwam op me af: "Hey, jij hebt een interview met Ilse he? Ik wil graag met je mee. Ik kreeg namelijk geen toestemming. Mag ik je 06? dan kunnen we tegelijk afspreken hier backstage". "Kan ik dan ook gelijk je Razende Reporters interviewen, live op de radio?". Geen probleem natuurlijk. De kinderen stonden stijf van de zenuwen. Eerst nog even het concert van Ilse DeLange bekeken, wat natuurlijk super tof was. Eigenwijs als ik ben regelde ik mooie plekken in het gangpad.
Na het concert direct backstage voor het interview. De kids hadden vragen bedacht. ondertussen was het als een lopend vuurtje rondgegaan dat wij een interview hadden. Alle kids hadden zich backstage verzameld. De organisator had een regeling getroffen dat ook de kids zonder het mainstage bandje backstage mochten voor het interview. Alle kids buiten op een stoelje, Ilse in de kring en daar gingen ze..
Terwijl de kids aan het interviewen was zag ik de bassist van Ilse DeLange ook lopen. De kans om een bassisten praatje te maken als bassisten onder elkaar greep ik dan ook aan. Hij speelde over een tegekke Aguilar pre-amp met een Crown eindversterker. Daaronder een vintage ogende BagEnd 4x10 kast. Ik was natuurlijk nieuwsgierig naar zijn gear. Hij vertelde enthousiast over Aguilar. Ook had hij nog een Ampeg 6x10 met een originele VST buizentop. De BagEnd ging echter gewoon snoeihard op zo'n podium en dat is met zulke podia belangrijker dan een mooi geluid. Echt lekker klink de BagEnd naar zijn mening niet. Na nog een babbeltje over mijn gear en over Aguilar kabinetjes ging ik terug naar Ilse.
De kids waren klaar. Toen nog even foto's gemaakt met z'n allen, erg leuk. Ik bedankte Ilse voor haar tijd, de manager werd netjes door mij bedankt en de kids waren super blij. Wat wil je nog meer?
Tussen de interviews door begaf ik me veelal backstage. Zodoende sprak ik nog even met Voicst, die helaas weinig tijd hadden i.v.m. de andere festivals die ze nog met de helikopter gingen bezoeken. Ik heb even met de gitarist gesproken over zijn leuke pedalbord (helaas geen foto, sorry) en de zanger nog een compliment gemaakt over het optreden, wat hij erg waardeerde.
En kijk eens wat er toen aangereden kwam: The Wombats!. Ik wilde natuurlijk gelijk een interview regelen. Helaas wilden de kids dit niet. Ze kenden de jongens niet, ze spraken bovendien Engels en ze moesten ook terug naar hun verzamelplaats om op de laptops hun verslagen uit te typen. Later heb ik alsnog even een praatje met The Wombats kunnen maken over het optreden, de keuze tussen bier en water en meer ongein.
Je ziet mij ook nog! vanaf 1:13 tot 1:17 op de achtergrond. En 1:44 is het ook niet onaardig om te bekijken :-)
Na even wat eten en een kleine pauze was het weer zo ver. We hadden een interview met Sabrina Starke geregeld en daar gingen we heen. Wederom met alle kids op de stoeltjes. Sabrina wilde graag binnen zitten, het was nogal frisjes buiten. Haar moeder en tegelijk ook manager was vol lof over haar dochter: "Ja, ze kan heel goed met kinderen omgaan! Voordat ze zangeres was, met al die optredens, was ze kinderwerker. Dat kun je wel zien hé?". Sabrina was echt wel de allerbeste op de aarde. Ik moet toegeven, ze deed het leuk.
Daarna kwam nog een hoogtepunt: De Razende Reporters mét begeleiders mochten vóór de Jeugd van Tegenwoordig de mainstage op. De presentator ging het podium op; het publiek begon te brullen. De Jeugd van Tegenwoordig stond naast ons te trappelen om op te gaan. Maar eerst de Razende Reporters! Onder luid gejuich kwamen we het podium op. De presentator vroeg de kids nog wat. Ik maakte een foto:
Wat gaf dat een kick..
Het liep helaas alweer tegen het einde van de middag. Om 17:00 uur sloten we de dag af met een lekkere maaltijd in het provincie gebouw. We maakten nog een leuke groepsfoto
De kids gingen naar moe maar voldaan naar huis. Ik ging even wat chillen en drinken en vervolgens m'n kameraden opzoeken, die ik al gespot had..
We hebben 's avonds Bertolf nog gezien, wat wel tof was. Ik heb nog geprobeerd om een klein interview te regelen met Guus Meeuwis, die ook nog kwam. Ik heb hem helaas i.v.m. tijdgebrek maar heel even kunnen spreken. Helaas ook geen foto. Al met al was het een geweldige dag. Veel gezien en gedaan, het was een leuke ervaring om het mee te maken.
Voor alle foto's, check Flickr
Razende reporters zijn super enthousiaste kinderen uit groep 8. Ze mogen op het bevrijdingsfestival interviews afnemen, foto's maken van artiesten, verslagen tikken, backstage, enzovoort. En als hun begeleider mag je dus mee met de interviews, backstage, enzovoort. Zie ook hun website. Kortom, je komt dus overal waar anderen niet mogen komen. Meer daarover in het verslag!
Mijn dag begon al vroeg. om 06:00 uur ging de wekker. Om 07:08 ging de trein naar Zwolle. Ik was nog bij een kameraad in Emmen, dus dat scheelde. Op de fiets door de stromende regen naar de trein. Alles verliep volgens schema. Om 08:00 in Zwolle, met de bus naar het festivalterrein en me melden bij de medewerkers tent, waar ik kleding (een t-shirt en een vest) kreeg. Vervolgens naar de stand van de Razende Reporters, om me ook even keurig te melden. Terwijl ik daar liep, nog steeds in de regen, wenste ik dat ik andere schoenen had aangetrokken.
Afijn, de kids kwamen tegen 10:00 uur allemaal. De verdeling van de interviews was niet echt denderend. Wij moesten naar allemaal onbekend geneuzel. Van de 10 groepjes was er maar 1 groepje dat ook bandjes had voor het hoofdpodium. De rest moest het doen met een bandje dat overal goed voor was behalve de mainstage. Maaar.. toen kwam het goede nieuws dat er nog meer groepjes backstage mochten. Mijn twee kids, Sam en Laura, en ik dus ook.
Eigenlijk had ik van te voren maar één doel: Ilse DeLange interviewen. Ze is super tof, haar muziek is tof en haar band is ook tegek. Ilse stond niet tussen de geregelde interviews. "Ze had het nogal druk enzo". Gelukkig ben ik al journalist genoeg om daar door te prikken. Om een lang verhaal kort te maken: We zijn op de manager afgestapt, hebben een interview geregeld. Een radiomaker van RTV-Oost kwam op me af: "Hey, jij hebt een interview met Ilse he? Ik wil graag met je mee. Ik kreeg namelijk geen toestemming. Mag ik je 06? dan kunnen we tegelijk afspreken hier backstage". "Kan ik dan ook gelijk je Razende Reporters interviewen, live op de radio?". Geen probleem natuurlijk. De kinderen stonden stijf van de zenuwen. Eerst nog even het concert van Ilse DeLange bekeken, wat natuurlijk super tof was. Eigenwijs als ik ben regelde ik mooie plekken in het gangpad.
Na het concert direct backstage voor het interview. De kids hadden vragen bedacht. ondertussen was het als een lopend vuurtje rondgegaan dat wij een interview hadden. Alle kids hadden zich backstage verzameld. De organisator had een regeling getroffen dat ook de kids zonder het mainstage bandje backstage mochten voor het interview. Alle kids buiten op een stoelje, Ilse in de kring en daar gingen ze..Terwijl de kids aan het interviewen was zag ik de bassist van Ilse DeLange ook lopen. De kans om een bassisten praatje te maken als bassisten onder elkaar greep ik dan ook aan. Hij speelde over een tegekke Aguilar pre-amp met een Crown eindversterker. Daaronder een vintage ogende BagEnd 4x10 kast. Ik was natuurlijk nieuwsgierig naar zijn gear. Hij vertelde enthousiast over Aguilar. Ook had hij nog een Ampeg 6x10 met een originele VST buizentop. De BagEnd ging echter gewoon snoeihard op zo'n podium en dat is met zulke podia belangrijker dan een mooi geluid. Echt lekker klink de BagEnd naar zijn mening niet. Na nog een babbeltje over mijn gear en over Aguilar kabinetjes ging ik terug naar Ilse.
De kids waren klaar. Toen nog even foto's gemaakt met z'n allen, erg leuk. Ik bedankte Ilse voor haar tijd, de manager werd netjes door mij bedankt en de kids waren super blij. Wat wil je nog meer?
Tussen de interviews door begaf ik me veelal backstage. Zodoende sprak ik nog even met Voicst, die helaas weinig tijd hadden i.v.m. de andere festivals die ze nog met de helikopter gingen bezoeken. Ik heb even met de gitarist gesproken over zijn leuke pedalbord (helaas geen foto, sorry) en de zanger nog een compliment gemaakt over het optreden, wat hij erg waardeerde.En kijk eens wat er toen aangereden kwam: The Wombats!. Ik wilde natuurlijk gelijk een interview regelen. Helaas wilden de kids dit niet. Ze kenden de jongens niet, ze spraken bovendien Engels en ze moesten ook terug naar hun verzamelplaats om op de laptops hun verslagen uit te typen. Later heb ik alsnog even een praatje met The Wombats kunnen maken over het optreden, de keuze tussen bier en water en meer ongein.
De Razende Reporters hadden om 13:00 uur nog een persconferentie met Balkenende.
Ze mochten de premier vragen stellen. Wij als begeleiders moesten achter het hek plaatsnemen. De beveiliging was extreem. Het was ook wel leuk toen Balkenende nog even de rollen omdraaide en de Razende Reporters vragen (zie de video) ging stellen.Je ziet mij ook nog! vanaf 1:13 tot 1:17 op de achtergrond. En 1:44 is het ook niet onaardig om te bekijken :-)
Na even wat eten en een kleine pauze was het weer zo ver. We hadden een interview met Sabrina Starke geregeld en daar gingen we heen. Wederom met alle kids op de stoeltjes. Sabrina wilde graag binnen zitten, het was nogal frisjes buiten. Haar moeder en tegelijk ook manager was vol lof over haar dochter: "Ja, ze kan heel goed met kinderen omgaan! Voordat ze zangeres was, met al die optredens, was ze kinderwerker. Dat kun je wel zien hé?". Sabrina was echt wel de allerbeste op de aarde. Ik moet toegeven, ze deed het leuk.
Daarna kwam nog een hoogtepunt: De Razende Reporters mét begeleiders mochten vóór de Jeugd van Tegenwoordig de mainstage op. De presentator ging het podium op; het publiek begon te brullen. De Jeugd van Tegenwoordig stond naast ons te trappelen om op te gaan. Maar eerst de Razende Reporters! Onder luid gejuich kwamen we het podium op. De presentator vroeg de kids nog wat. Ik maakte een foto:
Wat gaf dat een kick..Het liep helaas alweer tegen het einde van de middag. Om 17:00 uur sloten we de dag af met een lekkere maaltijd in het provincie gebouw. We maakten nog een leuke groepsfoto
De kids gingen naar moe maar voldaan naar huis. Ik ging even wat chillen en drinken en vervolgens m'n kameraden opzoeken, die ik al gespot had..
We hebben 's avonds Bertolf nog gezien, wat wel tof was. Ik heb nog geprobeerd om een klein interview te regelen met Guus Meeuwis, die ook nog kwam. Ik heb hem helaas i.v.m. tijdgebrek maar heel even kunnen spreken. Helaas ook geen foto. Al met al was het een geweldige dag. Veel gezien en gedaan, het was een leuke ervaring om het mee te maken.
Voor alle foto's, check Flickr
zondag 3 mei 2009
4 mei
Ik voel me vaak opgelaten, zenuwachtig. Druk ook, ik weet me niet echt goed een houding te geven. De hele week speur ik al in de gids, opzoek naar goede films. Ik haal een goed oorlogsboek van de bieb. Ik lees de krant van a tot z. Om 19:00 uur begint de zenuwachtigheid past écht. Om kwart voor 8 reis ik af naar het monument in Aalden, waar een herdenking is. En dan die 2 minuten stilte. Ik weet nooit wat ik dan op dat moment moet bedenken/gedenken. Ik denk dan vaak aan Opa Kamps. Hij leeft niet meer, maar ik weet dat een van zijn beste kameraden vroeger op het aller-aller laatste moment nog overleden is. Dat vond ik vroeger als kind nogal verdrietig. Ieder jaar neem ik mij ook voor om heel voorzichtig mijn oma eens te vragen naar haar verhaal. Maar ik doe het nooit.
Opa Kamps, het is alweer 9 jaar geleden. Nu ik er zo over nadenk heb ik het er nog wat moeilijk mee. Hij was tof, ik weet nog veel over hem. Maar daar gaat het nu niet om.
De hele dag denk ik er over na. Hoe moet het geweest zijn? Ik raak helemaal weer in de ban van geschiedenis. Wikipedia staat roodgloeiend. Mijn hersens maken overuren. Mijn journalistieke drang om te gaan schrijven en te gaan onderzoeken neemt weer toe.
Het ergste is nog dat ik morgen niet thuis ben. Een kameraad is jarig en ik ben bij hem. Het is daar dan feest. ik mag me graag een uur van te voren opsluiten, naar het monument gaan en mezelf weer een uurtje opsluiten. Hoe ga ik dat aanpakken? Mijn sentimentele, traditionele gevoelens nu eens loslaten? Ik denk niet dat ik dat kan.
Het is wat, dat dodenherdenking.
Opa Kamps, het is alweer 9 jaar geleden. Nu ik er zo over nadenk heb ik het er nog wat moeilijk mee. Hij was tof, ik weet nog veel over hem. Maar daar gaat het nu niet om.
De hele dag denk ik er over na. Hoe moet het geweest zijn? Ik raak helemaal weer in de ban van geschiedenis. Wikipedia staat roodgloeiend. Mijn hersens maken overuren. Mijn journalistieke drang om te gaan schrijven en te gaan onderzoeken neemt weer toe.
Het ergste is nog dat ik morgen niet thuis ben. Een kameraad is jarig en ik ben bij hem. Het is daar dan feest. ik mag me graag een uur van te voren opsluiten, naar het monument gaan en mezelf weer een uurtje opsluiten. Hoe ga ik dat aanpakken? Mijn sentimentele, traditionele gevoelens nu eens loslaten? Ik denk niet dat ik dat kan.
Het is wat, dat dodenherdenking.
Abonneren op:
Posts (Atom)