Scheuvelpret

Afgelopen weekend had ik het met Wouter over het feit dat ik eigenlijk te weinig schrijf voor mijn blog. Dagelijks doe ik inspiratie op, maar werk het niet uit. Jammer is dat eigenlijk.

Wat mij de afgelopen weken heeft beziggehouden (en ik was niet de enige) was het schaatsen. Zo in de kerstvakantie was het wel tof, op de ijsbaan in het dorp rondjes schaatsen. Toen het menens werd en ook het 'echte' water begon te bevriezen, kreeg ik toch wel kriebels. Het leek mij geweldig eens op echt ijs te schaatsen, van de ijsbaan naar een echt meer. Tijdens de dagelijkse rondjes schaatsen met Wim en Roelof vertelde ik dat en het idee kwam al snel om een tour tocht te gaan schaatsen. Eigenlijk best spannend, ik was immers geen getraind schaatser en aan mijn schaats techniek viel ook nog veel te verbeteren. Maar zoals Wim al zei: "Een kans als deze krijg je niet snel weer". Om een lang verhaal kort te maken, we gingen de Dorpentocht bij Giethoorn schaatsen. Geweldig!! Het weer was perfect, het eerste stuk ging heerlijk. Het grote meer op, heerlijk..

Ik voelde me 'echt' een schaatser, vrij op het ijs, in de natuur, tussen het riet door. Het grote meer op, samen met alle anderen, als één grote familie. Het ijs bleef echter niet zo mooi als dat het daar was, achter op het meer en de grote sloot waar we vervolgens op gingen zaten vol scheuren die je niet goed kon zien. Gevolg? je 'vrijheid' in het schaatsen verdwijnt.. althans, bij mij wel. Gelukkig wisselden goede en slechte stukken elkaar af, wat het nog wel leuk maakte.

Na een paar uren bereikten we de eindstreep. Ik was redelijk gesloopt. Mijn voetjes hadden het ook wel gehad.. maar het belangrijkste was dat ik een super voldaan gevoel had én het bewijs dat ik de Dorpentocht geschaatst had, namelijk een start- en binnenkomst bewijs.