Het is herfst (tijd voor fijne muziek)

Zoals je ziet ga ik mijn weblog nu toch wel echt tot leven roepen. 

Waarom?

1. Mijn drang om gedachten op te schrijven wordt steeds groter
2. Ik zou via deze weg graag mensen op de hoogte willen houden van gebeurtenissen en onderwerpen die mij bezighouden
3. Wat is er tegenwoordig, zeker als journalistiek student, nou hipper dan een blog? daarom

Afijn, het is weer herfst, de winter heeft de afgelopen 2 dagen heel voorzichtig haar gezicht laten zien, de mensen kruipen hun huizen weer in, bladeren vallen van de bomen, kortom, de mooiste muziek wordt weer uit de kast gehaald. 

Zo ook staan hier prachtige (melancholieke) herfst-cd's aan. Aan mooie, nieuwe cd's geen gebrek. Zo heb ik de cd Flower of Evil van Susanna al redelijk grijsgedraaid, Ane Brun is ontdekt en de nieuwe Heather Nova staat redelijk vaak aan. Dat laatste ook in verband met het onlangs bezochte concert in de Oosterpoort, wat prachtig was. 

Niet dat ik alleen nieuwe cd's luister, ook oudjes worden weer massaal aangezet. Radiohead doet het weer goed, Tindersticks krijgt weer een grote luisterbeurt en ook Tom Waits is weer aan de beurt. 

Dan nog even een cd die, wat mij betreft, door mag gaan voor 'productie van de eeuw'; 

Thomas Feiner & Anywhen, "The Opiates – Revise

Wat een cd.. typisch voorbeeld van een geweldige herfstplaat. Een en al treurnis en melancholie. Ik geniet er met volle teugen van! 

Ik krijg nog wel eens te horen dat ik treurige muziek luister, waarom ik muziek die lekker een 'feelgood sfeer' niet leuk vind, die dingen meer. De beleving, daar zit het 'em in. In mijn ogen zit er maar weinig beleving in de vrolijke muziek. Het gaat mijn ene oor in en het andere oor weer uit. Zoiets van; 'leuk, ja, geinig liedje hoor.. lekker pakkend refreintje'. Een goed voorbeeld daarvan was 'This is the life', een leuk liedje, lekker pakkend, maar het vliegt gewoon bij je langs. Muziek die je aan het denken zet heeft voor mij meer gevoelswaarde. Van die muziek die na de 1e 3 tonen je vastgrijpt en niet meer los laat, snap je? Nick Drake doet dat ook altijd bij mij wanneer ik Pink Moon aanzet. Prachtig... 

Nou moet je niet denken dat ik een droevig mens ben hoor, integendeel. Een mooie afsluiter vind ik dan ook: 

"Muziek haalt de scherpe kantjes van het leven af, maar is tegelijk een wondermiddel tegen vervlakking." (D. Lohues)