Ik voel me vaak opgelaten, zenuwachtig. Druk ook, ik weet me niet echt goed een houding te geven. De hele week speur ik al in de gids, opzoek naar goede films. Ik haal een goed oorlogsboek van de bieb. Ik lees de krant van a tot z. Om 19:00 uur begint de zenuwachtigheid past écht. Om kwart voor 8 reis ik af naar het monument in Aalden, waar een herdenking is. En dan die 2 minuten stilte. Ik weet nooit wat ik dan op dat moment moet bedenken/gedenken. Ik denk dan vaak aan Opa Kamps. Hij leeft niet meer, maar ik weet dat een van zijn beste kameraden vroeger op het aller-aller laatste moment nog overleden is. Dat vond ik vroeger als kind nogal verdrietig. Ieder jaar neem ik mij ook voor om heel voorzichtig mijn oma eens te vragen naar haar verhaal. Maar ik doe het nooit.
Opa Kamps, het is alweer 9 jaar geleden. Nu ik er zo over nadenk heb ik het er nog wat moeilijk mee. Hij was tof, ik weet nog veel over hem. Maar daar gaat het nu niet om.
De hele dag denk ik er over na. Hoe moet het geweest zijn? Ik raak helemaal weer in de ban van geschiedenis. Wikipedia staat roodgloeiend. Mijn hersens maken overuren. Mijn journalistieke drang om te gaan schrijven en te gaan onderzoeken neemt weer toe.
Het ergste is nog dat ik morgen niet thuis ben. Een kameraad is jarig en ik ben bij hem. Het is daar dan feest. ik mag me graag een uur van te voren opsluiten, naar het monument gaan en mezelf weer een uurtje opsluiten. Hoe ga ik dat aanpakken? Mijn sentimentele, traditionele gevoelens nu eens loslaten? Ik denk niet dat ik dat kan.
Het is wat, dat dodenherdenking.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten